„Pokazuje się w późnej jesieni małymi stadkami po polach, najczęściej po rolach podoranych, nie trzymając się gęsto lecz w rozproszeniu. Biega tak szybko jak śnieguła i skoro tylko stadko zapadnie, rozprasza się na wszystkie strony. Dosyć są ostrożne, długo na miejscu nie posiedzą i spłoszone dosyć daleko odlatują”.
Tak o górniczku pisał w 1882 Władysław Taczanowski w swoim dziele „Ptaki Krajowe”.